« و از لطايف نظم كه در بيان خلوص محبّت خود با آن حضرت گفته اين دو بيت است كه شيخ ابو الفتوح رازى در تفسير خود آن را به او منسوب ساخته : أبا حسن لو كان حبّك مدخلى ( تا آخر دو بيت گذشته ) » . و نيز قاضى ( ره ) در مجالس در ترجمهء صاحب بن عبّاد ( ج 2 ؛ ص 530 ) گفته : « شيخ أجلّ عبد الجليل رازى در كتاب نقض الفضايح اين قطعه را كه مشتمل بر صفاى ضمير اوست و در مدح حضرت امير - عليه السلام - واقع است از او نقل نموده : « أبا حسن ان كان حبّك مدخلى ( تا آخر دو بيت ) » و در كتاب كشف الغمّه بزيادتى يك بيت در اوّل و تغيير يسير در باقى ابيات مذكور است به اين ترتيب : رضيت بأن ألقى القيامة فائضا * دماء نفوس حاربتك جسومها أبا حسن ان كان حبّك مدخلى * جحيما فانّ الفوز عندي جحيمها و كيف يخاف النار من مات مؤمنا * بأنّك مولاه و أنت قسيمها » عبارت اربلى ( ره ) در كشف الغمّه ضمن بيان محاربهء صفّين قبل از نقل ابيات اين است ( ص 76 چاپ اوّل ) : « و أنشدني بعض الأصحاب هذه الأبيات و قال : انّها وجدت مكتوبة على باب مشهد بصفّين » . ابن شهر اشوب ( ره ) در مناقب در « فصل في أنّه جواز الصراط و قسيم الجنّة و النار » ( ص 348 - 349 چاپ اوّل ) دو بيت متن را بدون تعيين قائل با زيادت اين بيت : « و انّي لأرجو يا الهى سلامة * لعفوك من نار تلظّى سمومها » نقل كرده است . تعليقهء 199 ( ص 547 ؛ س 2 و 5 و 6 و 9 ) در بيان چهار امر است در اينكه بنياد اسلام بر پنج چيز است ، و در معرّفى ششهء عيد ، و ايّام تشريق ، و در بحث از حديث ناجيان مطلق در صحابه كه طبق نقل عامّه ده نفس هستند .